آرزومند رسیدن به آرزوهاتون. مهشید.

تو این هفته چند بار چشماتون به اشک تر شد؟ چند بار خنده

روی لباتون نقش بست؟ از کار دنیا چی؟ هیچ گله و شکایتی

کردید؟ هر روز را به امید این که امروز یه روز تازه است شروع

کردید؟ بیاین یه قراری بذاریم... قرار بذاریم که دیگه حرفی از

تنهایی و نا امیدی نزنیم. قرار بذاریم که از امروز به بعد اگه

خودمون سنگ صبوری نداریم ولی برای عزیزامون... برای

رهگذرای خسته از راه یه سنگ صبور خوب باشیم. اگه کسی

رو نداریم که در سختی ها یاری مون بده دستمون همیشه برای

یاری کردن دیگران آماده باشه و اگه در یک روز بارونی

چشمامون به اشک دلتنگی تر شد به آسمون فکر کنیم. به

آسمونی که با گریستن خود چشمان ما را همراهی می کند.

اون وقت احساس تنهایی نمی کنیم و اگر روزی تنهای تنها

شدیم به خدایی فکر کنیم که همیشه و همه جا کنارمونه و چه

زیباست یاد خدا در ثانیه ثانیه های تنهایی....قرارمون یادتون

نره

تقدیم به همه دوستان عزیزم

مرا بخوان با اندوه پیدای چشم هایت. با خستگی های نا پیدای

دلت تا بدانم در کدام پروانگی زخم خورده ای؟

که جای پای تردید از نگاهت دور نمی شود و بدانم چگونه در

عمیق روشن اندیشه ات به باور بنشانم که عشق اعتبار عالم

است و عاشق زیباترین دلبستگی نفس کشیدن زمین.

مرا بخوان و بگو در کدام فصل حادثه طلوع خواهی کرد که من

بیقرار شکفتنم. شایا تجلی